اخبار و رويدادهای همايش

ریچارد لینینگ، رئیس انجمن بین‌المللی روابط‌عمومی الکترونیک

گفته می‌شود در دنیا دو چیز هست که تردیدی نسبت به آنها وجود ندارد: مرگ و مالیات‌ها که برای فعالان روابط‌عمومی شما می‌توانید «روابط‌عمومی الکترونیک» را نیز به آن اضافه کنید.
اما روابط‌عمومی الکترونیک دقیقاً به چه معنی است؟ خارج از صنعت روابط‌عمومی، این واژه هیچ معنایی ندارد، می‌توانید در اینترنت جستجو کنید و به آنچه می‌گویم پی ببرید. در جامعه ما روابط‌عمومی الکترونیک دنیایی از ارتباطات و مجراهای گپ‌وگفت را بیش از آنچه در یک دهه گذشته روش انتقال پیام بود، پیشنهاد می‌کند. گوگل، توییتر، لینکدین، فیس‌بوک و.... رسانه‌های اجتماعی روش ارتباطات در دنیا را تغییر داده‌اند. آیا باز هم تغییر می‌دهند؟
امروزه در دنیا پنج میلیارد گوشی تلفن همراه در حال استفاده وجود دارد؛ یعنی پنج گوشی به ازای هر هفت نفر. در ایران تخمین زده می‌شود 70 درصد مردم دارای یک گوشی موبایل هستند. در همین حال در 58 کشور دنیا بیش از 50 درصد مردم از اینترنت استفاده می‌کنند ولی ایران جزو آنها نیست. متوسط اتصال به اینترنت در این کشورها 72.1 درصد است و این متوسط برای کشورهای خارج از این گروه 17.6 درصد است. متوسط جهانی استفاده از اینترنت نیز (بر اساس آمارهای Internet World Stats) تنها 26.6 درصد است و تنها مکانی که همه مردم در آن دارای ارتباطات اینترنتی هستند، جزایر فالکلند است.
اینها به چه معناست؟ این بدین معنی است که همچنان که بخشی از جامعه به‌طور فزاینده به رسانه‌های جدید دسترسی دارد، ما نباید تصور کنیم این رسانه‌های جدید تنها یا حتی مهم‌ترین وسیله ارتباطات هستند. همچنین اینها بر صحت اطلاعات نیز اثرگذارند؛ اطلاعات رسانه‌ها به اندازه ارزش اعتبار آنهاست.
اکنون اکثر افراد دنیا می‌توانند 24 ساعت در روز، 7 روز در هفته و 365 روز در سال با صدها نفر دیگر بدون محدودیت و بدون عبور از گزینش‌گرها ارتباط داشته باشند. در واقع گزینشگرها یا دروازه‌بانان خبر - روزنامه‌نگارها- اکنون اخبار را از پیام‌ها و محتویات آنلاین شکار می‌کنند.
توییتر قابلیت دیگری را به‌کار گرفته است بدین صورت که توییت‌ها را به 140 کارکتر محدود کرده و این به معنی استفاده خلاصه‌ای از مطالب حاوی لینک به مقاله‌ها، بلاگ‌ها و وب‌سایت‌هاست که اطلاعات و ایده‌های کاملاً جدیدی را به مخاطب منتقل می‌کنند و بدین صورت مجموعه‌ای از لینک‌ها و ارتباطات بین ایده‌ها و نظرات یک فرد به‌وجود می آید.
اگر بخواهیم نقش خود را به عنوان پیام‌آوران سازمان‌ها و برای ایجاد و حفظ روابط سازمانی ایفا کنیم باید توجه داشته باشیم اعتماد در حرفه روابط‌عمومی از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است.
IPRA (انجمن بین‌المللی روابط‌عمومی) مقررات جدیدی برای فعالیت‌های روابط‌عمومی در سراسر جهان وضع کرده است و آن اینکه اصول و مقررات اخلاقی می‌توانند خط‌مشی‌ها را مشخص کنند و نقاط مهم‌تر را نشان دهند ولی در نهایت این اخلاق و نگرش تک‌تک افراد فعال در این حرفه است که نحوه تفسیر و اجرای این مقررات را مشخص می‌کند. متأسفانه بسیاری از افراد در این صنعت چندان مایل نیستند در به‌کارگیری این رسانه‌های جدید به اندازه کافی صادق باشند. آنها باید بیاموزند که به رویه‌های غیراخلاقی روابط‌عمومی «نه» بگویند؛ رویه‌هایی که اعتماد را در اولین مرحله کار ما در این دنیای ارتباطی از بین می‌برند.